Po epoce średniowiecza, w której przez długi czas królowały słynne ciżmy, zaczęto eksperymentować z modą, także z nowymi stylami w produkcji obuwia. Przede wszystkim na samym początku zrezygnowano z królujących przez długi czas wąskich nosków butów, zaczęto dla odmiany nosić tak zwane kacze dzioby, czyli noski niskie i szerokie. Takie zresztą możemy zauważyć także na przechowywanych do dnia dzisiejszego nutach koronacyjnych królewicza Zygmunta (późniejszego króla Zygmunta Augusta) – buty dziecięce króla mają dopasowane, szerokie czubki oraz grube podeszwy, które miały dodać chłopcu nieco wzrostu. Mniej więcej w tym samym czasie pojawiła się dość szokująca nawet dzisiaj moda na specjalne nakładki, które służyły do podwyższenia obuwia. Nie byłoby w tym, nic szokujące, gdyby nie fakt, że nakładki te miały nawet po 50 cm wysokości, co sprawiało, że osoba w takim obuwiu nie była w stanie chodzić bez pomocy służących – na szczęście buty dziecięce nie były wyposażane w tego typu konstrukcje. Wyjątkowo wysokie były buty weneckich kurtyzan, które miały stanowić swego rodzaju afrodyzjak dla ich klientów. Z tego rodzaju mocowanych specjalnie koturn na szczęście dość szybko zrezygnowano, jednak pomysł podwyższenia został wykorzystany już wkrótce. Na początku XVII wieku buty męskie wyposażone zostały właśnie w obcas - miał on stanowić pomoc w utrzymaniu nogi szlachcica w strzemieniu, przynajmniej na samym początku. Warto nadmienić, że w ogóle był to okres, kiedy to obuwie męskie było znacznie bardziej strojne, wyszukane niż buty dla dzieci czy kobiet. Buty nie tylko posiadały obcasy, ale jeszcze często zdobione były wstążkami, kokardami, a w późniejszych czasach również bardzo dekoracyjnymi sprzączkami. Dość szybko obcas stał się w ogóle atrybutem wyższej klasy społecznej – zarówno mężczyzn jak i kobiet ją reprezentujących. Dość ciekawe zjawisko można zaobserwować w tym okresie we Francji, bowiem w tym właśnie czasie na dworze królewskim dworze mieli prawo do chodzenia w zarezerwowanych tylko dla nich czerwonych obcasach. Moda na wysokie obcasy przy butach arystokracji trwała w najlepsze aż do czasu terroru rewolucyjnego, kiedy to stwierdzono, że obcasy są atrybutem burżuazji i wskazują na nierówność klasową. Buty piłkarskie zaczęto nosić buty płaskie lub wyposażone w niski obcas – w ten sposób podkreślano równość społeczną. Dopiero pod koniec wieku XIX do łask ponownie wróciły obcasy, tym bardziej, że rozwinęła się także bardziej zaawansowana produkcja obuwia.