Prymitywnie budynek nadchodzącego teatru zaplanowany był poprzez Friedricha Hitziga jako hala handlowa, powolniej obejmował się tutaj Cyrk Schumanna. Coraz przed ZAŚ wojną powszechną reżyser teatralny Max Reihardt rozmieszczał obok Schumanna swoje wielgachne spektakle (Suweren Edyp, 1910; Jedermann 1911). Zadowolony z wyników pracy w tym miejscu nabył budynek z propozycją o stworzeniu w nim mocnego masowego teatru, „teatru dla pięciu tysięcy”. Projekt reorganizacji w fasonu ekspresjonistycznym utworzył Hans Poelzig, acz profesje adaptacyjne zakazała kampania. Uciechoßes Schauspielhaus pozostawał prostolinijny zaledwie w 1919 roku, oraz premierowym występem była Oresteja Ajschylosa. Sztukateria dla bogatych przeznaczono miejsca tuż przy pyskówce, dalsze rzędy były do dyrektywy uboższej publiki. Tutaj w latach 1924–25 swoje modne Czerwone Rewie konstytuował Erwin Piscator. Na widownię napływało się z niskiego foyer. Niedostatek balkonów na sali spektakularnej wzmacniał wsadzenie wysokiej przestrzeni roztaczającej się przed obserwatorem. Kopułę opierały filary przypominające konturem stalaktyty, ukończyły ją kolorowe żarówki, mogące organizować podczas spektaklu odmienne wzorce.